Recensie: Duizelingwekkende hoogte

9200000081278861Titel: Duizelingwekkende hoogte
Auteur: Katharine Mcgee
Uitgeverij: Moon
ISBN: 9789048828043
Aantal bladzijdes: 464
Verschijningsdatum: september 2017

Samenvatting
New York, 2118. In Manhattan staat een wonderlijke supertoren van wel duizend verdiepingen. Leda, Watt, Rylin, Avery en Calliope genieten van een futuristisch glamourleven in de toren vol met hightech snufjes, maar ze houden gevaarlijke geheimen verborgen. Zonder dat ze het doorhebben, worden de vijf tieners in de gaten gehouden door iemand, iemand die wraak wil nemen. In een wereld van duizelingwekkende hoogtes kan één verkeerde stap een lange val betekenen.

Mijn mening
Duizelingwekkende hoogte begint net als in het vorige deel, Duizend hoog, met een proloog. Daarin lees je dat een meisje levenloos in het water ligt. Mijn eerste reactie was toen: ‘Alweer een meisje dat overlijdt nadat ze naar een feestje is gegaan?’ Ik kreeg daarom de verwachting dat het boek min of meer een kopie van het vorige deel zou zijn, maar dat bleek uiteindelijk gelukkig niet zo te zijn.

In Duizelingwekkende hoogte zien we hoe Leda, Watt, Rylin en Avery de verschrikkelijke gebeurtenis die plaatsvond in het vorige boek proberen te verwerken. Daarnaast komt er een nieuwe bewoner in de toren, genaamd Calliope. Ze doet zich voor als een normale tiener die naar de toren is verhuisd, maar in werkelijkheid heeft ze hele andere plannen.

De verhaallijnen van Leda, Watt, Avery en Calliope vond ik heel interessant om te volgen, maar het personage Rylin vond ik niet bij dit verhaal en bij de andere personages passen. Haar verhaal staat namelijk net als in het vorige boek voor het grootste gedeelte los van de verhalen van de andere personages, terwijl de andere vier personages vaak in elkaars verhaallijnen komen, waardoor je ook weet hoe ze over elkaar denken en beter in die personages kan inleven. Dit had je niet bij Rylin, waardoor ik haar het minst interessante personage vind. Ook vind ik het jammer dat we niet meer te weten komen over Mariël, de vriendin van Eris. Ze komt in dit boek namelijk heel weinig voor, terwijl haar rol in dit verhaal niet onbelangrijk is. Voor mijn gevoel heeft Katharine Mcgee hier een kans laten liggen.

Wat ik wel fijn vond aan dit boek, is dat de personages, vooral Leda, een grote ontwikkeling meemaken. Leda was in het vorige boek namelijk erg irritant. Dat was ze aan het begin van dit boek ook, maar langzamerhand ziet ze in welke fouten ze allemaal heeft gemaakt en begint ze te veranderen. Hoe verder ik in het verhaal was, hoe meer sympathie ik voor Leda begon te krijgen.

Verder leest dit boek ook ontzettend vlot. Katharine McGee beschrijft alles zo levendig dat je de gebeurtenissen in dit verhaal als het ware voor je kan zien en het lijkt alsof je er zelf bij bent. Het verhaal bevat weer veel drama, waardoor je als lezer steeds wil blijven lezen om te weten wat er gaat gebeuren. De plottwisten blijven je verrassen en zorgen ervoor dat je je aandacht bij het verhaal houdt. Het einde van het boek vond ik wel een beetje vreemd. Het was niet helemaal wat ik had verwacht, maar deze cliffhanger maakte me wel nog nieuwsgieriger naar het laatste deel in deze trilogie. Ik geef Duizelingwekkende hoogte 4 sterren!

Ik wil Uitgeverij Moon graag bedanken voor het recensie-exemplaar. Dit heeft mijn mening over het boek echter niet beïnvloed.
Advertenties

Een gedachte over “Recensie: Duizelingwekkende hoogte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.